هر گاه مردی با زن شوهر دار به شبهه نزدیکی کند و طفلی از زن به دنیا آید ،که فاصله بین نزدیکی و تولد او مشغول حداقل و حد اکثر الحاق طفل به شوهر یا به واطی شبهه باشد قابل بررسی است . در این جا چهار فرض مطح می شود :

1. الحاق طفل به هیچ یکی از شوهر و واطی به شبهه ممکن نیست ،چنانچه از زمان نزدیکی هر کدام تا تولد طفل کمتر از ۶ ماه یا بیشتر از ۱۰ ماه فاصله است . در این صورت طفل به هیچ یک از آنها ملحق نخواهد شد .
2. طفل فقط به شوهر ملحق می شود ،چنانچه فاصله ی بین ازدواج و تولد طفل بیش از شش ماه ولی فاصله بین نزدیکی به شبهه و تولد کمتر از شش ماه یا بیشتر از ده ماه است . در این صورت اماره ی فراش فقط نسبت به شوهر زن اجرا و طفل به او ملحق خواهد شد .
3. الحاق طفل به واطی شبهه ممکن است مثلاً ،هنگامی که طفل به دنیا می آید ، از تاریخ نزدیکی شوهر با زن کمتر از شش ماه یا بیشتر از ده ماه گذشته یا ثابت شده است که نطفه شوهر فاقد ماده ی حیاتی است ولی از زمان نزدیکی به شبهه بیشتر از شش ماه و کمتر از ده ماه سپری شده است .در این صورت اماره ی فراش در مورد واطی به شبهه اجرا و بچه به او منتسب خواهد شد .
4. طفل به هر یک از شوهر و واطی به شبهه ممکن است ،چنانچه طفل پس از هشت ماه از تاریخ نزدیکی شوهر و نه ماده از زمان نزدیکی به شبهه متولد می شود . در اینجا اماره فراش شوهر با اماره خراش واطی به شبهه معارض است و باید برای تعیین نسبت طفل راهی پیدا کرد.

برخی علمای فقهی در این گفته اند که الحاق طفل به یکی از دو نفر به قید قرعه ئباشد و برخی دیگر به شوهر منتسب می دانند اما قانون مدنی در این مورد حرفی به میان نیاورده است ولی به نظر حقوقدانان به شوهر قوی تر است.