نزدیکی به مترو و اتوبان های شهری

مزایای نزدیکی به مترو

مترو يا همان قطار زيرزميني شکل ساده، سريع و مقرون به صرفه‌اي از رفت و آمد در بيش از 160 شهر جهان است که به کمک آن با پرداخت بليت و با يافتن مسير مورد نظر مي‌توان بي دردسر به محل سکونت، کار يا تحصيل رسيد. امروز نزديکي ايستگاه‌هاي مترو به مکان‌هاي پررفت و آمدي چون دانشگاه‌ها، سازمان‌هاي دولتي، بيمارستان‌ها، مراکز مذهبي، فرودگاه‌ها، موزه‌ها، پارک‌ها و مکان‌هاي ورزشي يکي از موارد مورد توجه و مهم براي مردم و مسئولان شهري است و مسيرهاي به اصطلاح «متروخور»، جزو مسيرهاي خوب محسوب مي‌شود. بسياري از استفاده کنندگان مترو، حالا ديگر فکر مي‌کنند، اگر مترو نبود، شايد جاي ديگري را براي کار يا زندگي انتخاب مي‌کردند و نزديکي به مترو يکي از مزاياي خانه‌هايي است که در بنگاه‌هاي معاملات ملکي به مشتريان معرفي مي‌شود. ‏

مترو معمولاً به دليل حجم بالاي مسافراني که جابجا مي‌کند، به عنوان پايه سيستم حمل و نقل در شهرهاي بزرگ قرار مي‌گيرد و ديگر وسايط نقليه چون اتوبوس و تاکسي براي تکميل خدمت رساني مترو مورد استفاده قرار مي‌گيرند. حمل و نقل ريلي شهري معمولاً در مراکز شهرها از زير زمين و در حومه از روي زمين رد مي‌شود و يکي از خوبي‌هاي قطار شهري جدا بودن آن از ديگر مسيرهاي شهري است. به اين ترتيب ترافيک مسافران مترو با ترافيک شهري گره نمي‌خورد و بخشي از ترافيک خيابان‌هاي شهر به زير زمين منتقل مي‌شود. خطوط مترو بايد چند خصوصيت داشته باشند: در يک منطقه شهري با انرژي برق کار کنند، کامل از خطوط ترافيکي ديگر مستقل باشند و مسافران را در کمترين زمان به مقصد برسانند.‏

امروزه مترو جزيي جدا نشدني از سيستم حمل و نقل كلان در جامعه است و نقش مهمي را در زندگي شهري ايفا مي‌كند. اعتمادي که چنين سيستم بزرگ و نسبتاً دقيقي در اذهان مردم ايجاد مي‌کند، موجب مي‌شود تا بسياري از آسيب پذيري‌هاي بالقوه آن که نه فقط براي مسافران بلكه براي كارگران و کارمندان آن هم هست اغلب ناديده گرفته شود. به علاوه، گسترش سريع ايستگاه‌هاي مترو در شهرها به همراه جمعيت زياد شهروندان استفاده کننده از آن، مي‌تواند باعث تحميل فشار بيشتر بر مترو و فرسودگي سيستم‌هاي آن و اين مسأله به طور بالقوه موجب افزايش خطرات بهداشتي و ايمني مترو شود. خدمت رساني به چنين حجمي از مسافر به زير ساخت‌هاي پيچيده و سيستم‌هاي حمايتي ديگر مثل پشتيباني انرژي قابل اطمينان وابسته است. به علاوه، ممكن است دست اندر کاران مترو با دامنه‌اي از خطرات بهداشتي و ايمني اثرگذار بر مسافران و كارگران از جمله خطرات فيزيكي (سروصدا، حوادث، منابع الكتريكي و سرما و گرما)، خطرات بيولوژيكي (مثل انتقال بيماري‌هاي عفوني از طريق فرد به فرد، يا از طريق تماس پوستي با اشياء آلوده چون پشتي صندلي و لباس‌ها و همين طور انتقال بيماري‌هاي پوستي)، خطرات شيميايي (مثل مواجهه با مواد شيميايي سمي و محرك، فلزات و انتشارات گازي)، تابش امواج الكترومغناطيسي و مخاطرات روانشناختي (مثل خشونت و استرس‌هاي رواني و اجتماعي) روبرو باشند. ضد عفوني دوره‌اي سطوح در مترو و پاکسازي تونل‌ها از جانوران، يکي از راهکارهاي تأمين بهداشت عمومي در مترو است. در سطح فردي هم، شستن دست‌ها پس از خروج از مترو و دست نزدن به چشم و دهان در طول سفر سفارش شده است. ‏