دو سال پیش داشتم با دخترم قدم میزدم که رسیدیم به مکتب الزهرا (یه موسسه ای هست تو شهرمون ویژه خانومها شبیه حوزه علمیه که مراسم مذهبی هم اونجا برگزار میشه) محیا پیله کرد بریم داخل، اما من گفتم چادر ندارم نمیشه. خلاصه ازم قول گرفت دفعه بعد چادر بپوشم که بتونیم بریم. البته اونجا چادر اجبار نبود اما من خجالت میکشیدم اونجوری برم تو. چند وقت بعد با اصرار محیا چادر پوشیدمو رفتیم.  فکر کنم دهه فاطمیه بود و اتفاقا مکتب الزهرا مراسم روضه خوانی داشتن. وارد شدیم؛ من یه گوشه نشستم اما محیای ۳ساله رفت و شروع کرد به قندون گذاشتن و دستمال کاغذی دادن و جمع کردن پیش دستیهای کثیف و… خلاصه موقع برگشتن به من گفت: ببین مامان چه جای خوبی آوردمت. دیدی چادر چقدر خوبه؟ و این شد که من بخاطر خجالتی که جلوی دخترم کشیدم چادری شدم و بعدش هم اتفاقاتی افتاد که چادرم رو با اعتقاد و شناخت کامل حفظ کردم. جالبیش اینجاست که ۳۰سال پدرومادرو همسرم نتونستن منو چادری کنن و یه جورایی بدجور مقاومت میکردم اما یه دختر سه ساله تونست این مقاومت رو بشکونه…

(چادری ها)